Dün banyoda babasıyla konuşuyordu.
O’na “biliyor musun ben seni annemden daha çok seviyorum.” dedi. “Annemi senin kadar sevmiyorum” diye de ekledi.
Beni kızdırmak için söyleseydi bilirdim.
Değildi.
Kısık sesle benim duymamdan çekinerek söyledi. Bir sır paylaşır gibi…
Ama ben mutfaktan duydum.
Bize öğretilen “ikisini de eşit seviyorum” cevabıydı ya hep çocukluğumuzda hani…
Bu bir sorunun yanıtı da değildi ki.
Doğrudan bir ifadeydi bu: “Ben seni annemden daha çok seviyorum.”
Hadi düşkün olduğunu biliyordum da, bunun arada 2 oda / 1 hol varken duymak pek dokundu bana.
Gizli gizli bir mesaj okur ve okuduğun an ahhh keşke hiç okumamış olsaydım der gibi…
Dünden beri suratım asık. Henüz kendi sorgulamamı tamamlayabilmiş değilim.
Bu sevdanın klasik baba kız sevdası olmadığını bilmek dokunan belki de.
Emek, oyun, paylaşım bu kavramlar arasında gidip geliyorum.
Ve en çok da eksilerime canım sıkılıyor…
(Bir de bu post’a fotoğraf koymak hiç içimden gelmiyor.)
çok acıttığına eminim..
Hangimiz TAMız ki Tuğbacım?Hep birşeylere yetişme,işe,güce,eşe,hayata yetebilme çabasındayız hepimiz birbirimizin bi benzeriyiz aslında.Benim kızım da yapacak biliyorum şimdi neredeyse 3 yaşında olmak üzere de olsa babasıyla olan aşkının karşısında ben de senin gibi , diğer anneler gibi acaba ‘ben fazla mıyım’ aralarında diye düşünmeden edemiyorum bazen:)Ama merak etme bu gelip geçici bir durum- ki- bunu sen de biliyorsun aslında.Üzülme lütfen desem de böyle düşündüğüm anlarda kendimi hatırlıyorum ve biraz zaman aldığını hatırlıyorum.Defdef ikinizi de çok seviyor merak etme sen:)
Ama bizler bu tempoyla mükemmel anne,mükemmel çalışan,mükemmel eş olmaya çalıştıkça hayat daha bir zor mu oluyor ne???
Öperim:)
ah defne. okadar küçüksün ki daha. eminim ki zaman geçtikçe büyüdükçe seni daha çok sevdiğinin farkına varıcaktır. bu biraz zaman alıyor tabi
anneme bunu hissettirdiğim için çok kızıyorum kendime, oysa anneymiş herşeyden öte bir babadan bile.
içim burkuldu okurken…
amaann çocuk işte diyelim de iyi olalım
nasıl üzüldüğünü tahmin edebiliyorum.. dila da bazen babasına daha çok gülünce benim de içim burkuluyor.. hele hele onunla daha çok vakit geçirdiğini bilmek beni çok kıskandırıyor.. ama onu benden daha çok sevdiğini asla düşünmedim.. sen de düşünme.. çocuk onlar.. belki de konuşma arasında sadece bir cümleydi.. ve sen sade orasını duydun..
Eylül’de babasına söylüyor bazen. Ama bu aslında babayı daha çok sevmesiyle alakalı bir durum değil. O kadar çok seviyor ki bunu da ancak “annemden daha çok seviyorum” diye açıklıyor. Hani “seni 100′e kadar seviyorum” der gibi. Yani seni o kadar çok seviyorki babasına olan sevgisini anlatırken bunu örnek gösteriyor. Ve bu zaman zaman hepimizin başına geliyor. O’nu daha çok sevdiğinden değil.
Üzülme, takılma bence…bazen nabza göre şerbet vermeyi çok iyi başarıyorlar. Örneğin bizim babamız geç geliyor, babaya “erken gel seni çok özlüyorum”, bana “babam geç gelsin biz senle daha çok eğleniyoruz”, babannesine ise “babam çok geç geliyor, onu çok özlüyorum babaanne diyor”…
Küçük dünyalarında minik oyunlar bunlar bence…üzülme ne olur….
Yalnız değilsin.. Bazen düşünüyorum en azından benim kocam sarfettiği emekle bunu haketti; ya hiç emek göstermeyen bir babası olsaydı ve yine onu daha fazla sevseydi??
Sevgiler…
Annem der ki “Anne olmadan anne sevgisi bilinmez “buda ondan..Seni sevdiğini bilirsinde ama yine acıtır bir yerleri….Hep yaşadık..Kızım önce babasını ,sonra beni arar telefonla;oğlum ise önce beni sonra babasını arar ..(İkiside uzakta çalışıyorlar).Kıssadan hisse..Sevgiler..
sende bir kız çocuğuydun. ben çok net hatırlıyorum o babay olan aşk ve bu tarz cümleler en fazla 13′e kadar sürüyor. ondan sonra anneyle olan ortak paylaşımlar dahada çoğalıyor. heleki dahada büyüyünce heleki evlenince anneni daha bir iyi anlıyorsun. o ikinizide çok seviyor, sadece babaya hayran, senide kıskanıyor…asıl demek istediği buuu
Oğlum da Defneyle yaşıt.İlk zamanlar da onun babasına söylediği cümlenin bire bir aynını söyledi defalarca…İçim buruk yanlarından ayrıldığım anların sayısı yok…Sonra kendi kendine anne sen merdivenin 15. basamağısın babam 16.basamak demeye başladı..Bu da kendimi çok iyi hissettirmedi tabii…Zaman geçti şimdi diyor ki anne sen babamla aynı basamaktasın
zaman zaman da kulağıma ben babamın yanında böyle diyorum ama aslında seni daha çok seviyorum diyor 
Garipler değil mi…
Üzülme bence bu bücürlerin ne dedikleri belli olmuyor.Kız babalarının bir adım önde olduklarını sende biliyorsundur…
sevgili Tuğba , ne kadar da güzel dile getirmişsin hislerini.
ben de kaç defa bu konuyu yazsam da paylaşsam diye düşünmüş ama doğru ifadeleri bulamamıştım.
acıtıyor biliyorum…
ama sanırım bu da yaşamamız gereken bir süreç..
en azından yanlız değiliz hep beraberiz..
Off be Defdef, heleki dün kızlarıma bağırdıktan sonra bunu duymak ne koydu bana… Ama ben aslında çok yoğun bir gün geçirmiştim, herşeye yetişmeye çalışırken kaçırdıklarıma sinirlenmiştim, bağırmam ondandı, kendimeydi aslında… Ama miniklerim de eminim o anda beni sevmemişlerdi… İçim burkuldu be Tuğba….
ben anne değilim, bu nedenle hissettiklerini anlamam biraz zor aslında. tahmin edebilirim ancak. çocukluğumda ben hep en çok babamı sevdim. annemin bazen nasıl kırgın bir sesle sitem ettiğini hatırlıyorum. ama gerçekten değişiyor bu durum. büyüdükçe, annesine kendini daha yakın hissediyor, annesine haksızlık ettiğini anlıyor. küçükken anneyle daha fazla vakit geçirildiği için galiba, sıradan biri gibi geliyor anne, oysa baba ulaşılmaz oluyor, bu yüzden de hayran olunuyor sanırım. büyüdükçe, anneyle arkadaş olabilme imkanı çıkıyor ortaya. bu da özellikle genç kızlar için müthiş bir duygu. yaş farkı bile kapanıyor bazen. söylemesi kolay biliyorum ama sen yine de ferah tut içini…sevgiler…
Ahh kıyamam. ‘Çocuk işte’ de ve geç. Bende çocukken Defne gibiydim-hatta ben betermişim-; annemin YÜZÜNE ‘kusura bakma senide seviyorum ama babamı senden daha çok seviyorum’ bile diyebilmişim, oysaki annemi ne kadar üzmüşüm çocuk aklımla. Şimdi farkındayım yaptığımın ve ömrümü bundan sonrasını telafi etmeye adadım. Şu yaşımda diyorum ki, baba iyi hoşmuşta, anne bambaşkaymış. Bunu farkettiğimde koca bir eşşek olmuştum, e haliyle annemde yaşlanmıştı. Bu seferde beni bir telaş aldı, yerine koyma telaşı. Umarım Defne bunu daha erken farkeder. Ben eminim çok kısa sürer bu durum, çünkü sen kızına çok fazla yaklaşabilen bir annesin, hangi kilit böyle bir anahtara dayanabilirki.
Benim oglusum da aynisini soyluyor. Hem de sadece arkamdan, gizlice, babasina degil benim yuzume de. Kizim daha abisi kadar degil ama o da duskun babasina. Ben bunu babalari onlara cok iyi bir oyun arkadasi oldugu icin diye kendimi avutuyorum. Kalbim buruluyor o ayri ama bunu benden veya oglumdan kaynaklanan bir sebepten diye dusunmeye baslarsam, ona gosterecegim sevgime golge duser diye ustunde durmamaya calisiyorum.
Ee ödipal dönemin suçu bu senin degil ki;))
anneler çantada keklik ya ondan mı böyle düşünüyorlar çocuklar diye avutuyorum kendimi ben de.. Kesin öyledir, bu sebeple kendinde eksik gedik arayıp karamsarlığa düşme bence, nacizane.. Olsa olsa yaptıkları o “anlık” eylemden ekstra haz almıştır ve duygu patlaması yaşamıştır..
Sanirim aci olacak simdi yazacaklarim… Birincisi biri 9 digeri ise 19 yasinda iki kiz annesiyim. O ask inanin hic bitmiyor. Ben burda neciyim durumlari son bulmuyor. Alisiyorsun, alisacaksin ve hatta kabul edeceksin. Maalesef boyle.. Hem dusunuyorum da, kendime bile zor itiraf ediyorum ama galiba ben de babami daha cok seviyorum…
Olsun tugbacim birak sevsin babasını hani ayşe arman in bi yazısı vardı her kız babasının prensesi olmak ister yaşı kac olursa olsun diye ne güzel iste defne bunun erken yaşta tadına varmis ayni sey benim kızım icinde geçerli ben ilerde sana aşık olayı düşünüyorum sanırım baba diyen bi bidik var ve bence bunlar cok güzel şeyler cunku diyorum ki keske babam hayatta olsaydı da bende bu keufin tadına varabilseydim yaşım 32 ama ben hala babamın prensesi zannediyorum kendimi hayatta olmamasına rağmen aman neyse cok uzattım kusuruma bakma olur mu okuyunca yazını yüreğim bi hoş oldu iste
bugün bir radyo programında 14 yasına gelmış bır kızın annesının cıglıgını dınledım cok pişmanım küçükken oynamadım işim var dedim yedırıyorum ıcırıyorum yaa daha ne yapayım ben ıyı bır anneyım dedım .babası ıle hep iyi anlaştı dün senden nefret edıyorum demıs kadına..hatta daha fazlası…
o kadar ürktüm ki dinlerken psıkolog cocuktur anlamaz dıyoruz gecer dıyoruz diye büyütmeyin dedi cocuklarınızı mutlaka cıkar acısı bir yasta dedı..
tabıı bu cok uc bir örnek ama keşkelerınden bazılarında ben kendimi bulunca ürktüm ..
cocukların sezgileri var daha bir yasındaki oglum bile kime sıgınacağını biliyor ..
zor annelık babalık zor ama annelık bır kaç tık daha zor..
seni çok iyi anlıyorum çocuk sahibi olmayı okadar çok istemiştim ki 5 yılın sonunda oldukça zor bir hamileliğin ardından kızıma kavuştum .gebelikte şeker problemim vardı dr. bana söylediği eğer yersen bebeğin kalbi durabilir korkudan su bile içemiyordum daha neler neler …sonuç olarak kızım 11 aylık ve eşime aşık bir bebek gözü ondan başka birşey görmüyor bana ona davrandığı gibi davranmıyor oysaki ben onun için nelere katlandım bana haksızlık yapıyor ama farkında ile değil neden o neden neden neden…
Üzülmeyin bu yaşlarda olası bir şeydir bu
3-6 yaş arası kız çocukları babaya daha çok düşkün olurlar ve anneyi her zaman kendilerine bir rakip olarak görürler..Bu yaşlarda kız çocukları için babalarının yeri çok ayrıdır ve onlar ilk ve en büyük aşktır.Daha sonraki yıllarda bu anneyle özdeşleşme olarak yer değiştirir 
Bende küçükken aynı şeyleri yapmıştım.Hatta beni anneme benzeten kişilere düşman olur hayır ben babama benziyorum diye karşı çıkardım.İnsanların yanında annemi düşürdüğüm duruma bak =(( Keşke annem şimdi hayatta olsada onu ne kadar çok sevdiğimi hatta babamdan defalarca fazla sevdiğimi söyleyebilsem..
Sevgili Tuğba hiç üzülme rica ederim. Bence gurur duy.. Ne hissettiğini yalansız dolansız paylaşabilen bir evlat yetiştiriyor olduğun için. Ben mi ? Bende tek kız çocuğu ve babasını daha çok seven biriyim ama şimdi bile itiraf edemem, daha önemlisi ifade edemem. Kimseye.
kadın o yaşta bile kadın…bi cilveler bi oyunlar..kız çocukları babayla başlıyor bu yetilerini kullanmaya bence..
henüz soyut bir kavramı az yada çok diye ölçebilecek durumda olduğunu sanmıyorum tubacım..ve sanırım ki seni az sevdiğini söylemek değil babasını çok sevdiğini anlatmak için yapmış bu dedikoduyu..aa bide babaya yaranma takdirini kazanma isteği var ya.. hiç üzme güzel cancağızını olurmu
Çünkü,babası dişlerini fırçalamadığında,yemeğini bitirmediğinde,oyuncaklarını toplamadığında hiç kızmıyor hatta bazen kontrolünü kaybedip avaz avaz bağırmıyor da ondan.Onunla sürekli sohbet edip,sürprizler alıp eve geliyor.Babası,sen gibi eğitimiyle ilgilenmiyor.O sadece sürekli sevip okşuyor.Sebebi bu.Benim kızım da babasını daha çok seviyor.Ama genç kız olunca nasıl olsa beni daha çok sevecek.Sende de öyle olmadı mı? Takma kafana bunu.Takılacak birşey değil….
Teşekkür ederim yorumun için. Ama inan bizde babası eğitimiyle de birebir ilgilenen kişi, kişisel hijyeninden tut, giyinmesi, saçını taraması ile de
Bir de üzerine o tüm dediğin oyun & eğlence safahati olduğu için vazgeçilmez olan Defdef için…
Asıl üzücü olan insanın çocuğu, sevgilisi vs. için olmak istediği insandan vazgeçmesi derim. Meslektaşız. Ben kızımı büyütmek için işi gücü bırakıp tam zamanlı anne olurken kendimi öyle çok erteledim ki, şimdi toparlanmak çoook zaman alıyor. Kendin olmadan mutlu olamıyorsun, mutlu olmadan mutlu edemiyorsun. Şimdi zaman konusunda endişelensen de su götürmez bir gerçek var, (biraz kaygılı ama) çok iyi bir annesin.
Hem çocuklar bizden akıllılar, duymak istediklerimizi söylemek konusunda uzmanlar, o kadar takılma istersen, hı? Ne dersin?
ah bu kızlar yokmu, anneleri hep üzerler, anneler ağzıyla kuş tutsada baba her zaman zirvededir bende hergün bu cümlelere maruz kalıyorum hatta o kadar aşmış ki babasının yanında bana seni seviyorum derse ona haksızlık etmiş gibi hissediyor kendini. bazen doğanın kanunu diyorum, bazan bende içten içe üzülüyorum, bilirkişiler derki, anne kız çocuğu için rakip miş
((
Merhaba, bir süredir kızınızla ilişkinizin beni ne kadar etkilediğini yazmak istiyordum ama kısmet bu güneymiş; çünkü gece rüyamda gördüm sizi, tastiklenmiş oldu beni ne kadar etkilediğiniz.:) Yaklaşık 2,5 yıldır evliyim, ve çocuk kararına hazırlanamayan tipleriz. kendimize bahaneler, olması ve olmaması için sebepler üretiyoruz. kısacası ben kendime güvenemiyorum. Rüyam da tam bununla ilgili. Şöyle ki;
siz kızınızla bize gelmişsiniz, tam giderken, annem de torun istediğini belirtiyor ve ben çok tembel olduğumu koltuğa oturdum mu kalkmadığımı söylüyorum ve sizin çok enerjik, çok faal bir aile olduğunuzu söylüyorum. Siz de bana “defne’den önce ben de öyleydim” diyorsunuz.
İşin özü çocuğumu güzel bir dünyaya doğurmak isterim ama bundan da şüpheliyim. Sadece anne olma duygusunu yaşamak için yani bencil bir sebeple karar alınamayacağını düşünüyorum. Zaman diyorum…
Siz benim içimde güzel duygular uyandırıyorsunuz, olumlu duygular yükleniyorum, bloğunuzun tamamına yakınını okudum bu sebepten. Özeniyor, hatta zaman zaman artık istiyorum.
Böyle,
Bilmenizi istedim.
Çok iyi bir annesiniz, çok özverilisiniz, kendinizi bu konuda suçlamaya, üzmeye hakkınız yok,
Sevgiyle kalın,
Anneler, almadan veren tek insanlardır, unutmayın…
babalarıyla çok iyi ilişkisi olan kız çocukları büyüdüklerinde süper kadınlar oluyorlar, kendine güvenen ne istediğini bilen, cesaretli, kararlı.benim için deniz’in babasını daha çok sevmesi (ki öyle) sorun değil.babasıyla çok iyi vakit geçirmesi, paylaşması, babasının onunla ilgilenmesi onlar için iyi olacak.sürekli sevilmeyi beklemeyecek, özgür ruhlu olacaklar.
Yazınızı okuyunca gözyaşlarımı tutamadım birden…Bende 2 yaşında bir erkek çocuk annesiyim.Benim oğlum da sabah kalktığında yatağından ‘baba-baba ‘diye seslenerek uyanıyor.Ben babasından erken yanına gittiysem beni görünce ağlamaya başlıyor.Bu o kadar çok kalbimi acıtıyor ki.Üstelik ben ‘kız çocuğu işte babasına düşkün olur’ diye kendimi avutamam da.Belkide bende kendimi sorgulamalıyım…
ben anneme küçükken 4-5 yaşlarımda ‘süpürgesi eksik’ derdim babama sırnaşıren.(süpürgesi eksik cadı manasına geliyor bu arada (: ) çok net hatırlıyorum hangi durumlarda dediğimi ve ilk duydugunda annemin hayretler içinde bana bakışını
büyüdüm evlendim annem geçenlerde hatırlattı tekrar bir özlem anıydı sanıdım ‘kocanada süpürgesi eksik diyomusun’ diye
bu kadar kırılacağını düşünmemiştim hiç hala hatırlaması çok şaşırttı beni,
seni kırmak istemediği kesin tuğba o babaya yapılan bir jest
sen annenle babanı eşit seviyor musun?
cem de babasını daha çok seviyor. 1-2 sene öncesine kadar beni daha çok seviyordu. bilmiyorum, belki kardeşi doğduğu için ilgimin çoğu o tarafa kaydığından ya da o değil de, onur’la paylaştıkları arttı büyüdükçe + o daha makul (daha sabırlı mesela) bir insan bana göre. cem büyüdükçe bunu da görmeye başlamıştır. sonuçta sebep neyse ne, ben hiç üzülmüyorum tuğba çünkü ben de onun yerinde olsam onur’u daha çok severdim, doğruya doğru
bizde durum böyle, ben de bu yazın sayesinde kendimizi bi gözden geçirmiş oldum buracıkta 
yapma gülüm…
Pfff, kendi kızım demiş gibi koydu bana da ya, gözlerim doldu… Şimdi 18 aylık bana düşkün ama maksimum 1 sene sonra bu tip cümleler bekliyorum. “Baba sen boşa bu kadını” “Hayır o benim kocam” “Biz evlenelim” diyenleri duydum gördüm. Ben de sıramı bekliyorum. İkinciye hamileyim, sanırım o da kız. Birkaç sene sonra yalnızları oynayacağım gibi geliyor ;(
okurken burnum sızladı ya benim minik kızım da bunu söylerse
offfffff çocuk yetiştirirken çekilen bunca eziyetin sonrasında bu yazıyı okumak çok sinirime dokundu
benim oğlum 19 aylık ve fiziksel olarak dibimden ayrılmasa bile ağzında bir “baba” kelimesi. babası evdeyken bile kapı çaldığında baba baba diye koşarak kapıya gidiyor. nedir bu aşk anlamış değilim..
sevgili Tugba, bu yas grubu babaya duser , yani oyle boyle degil , anneyi kendine rakip gorur, annesinin makyaj malzemelrini kullanir babaya daha iyi gorunebilmek icin , babasini kiskanir annesi ile olan iliskisini.. demem o ki bu donem oyle bir donem ,anliycan senle alakasi hic yok ,sadece babasina asik olan bir donem ve rakipini kotulume zamani hatta..
sevgiler Boston dan
Off tugba off,tanıdık geldi.Benim ki daha da acıtıyo desem.
Freud demez mi odipus kompleksi diye.Erkek çocuğun annesine daha yakın olması beklenmez mi ?
Ömerin illa babası…
Bunda kural koymayan,sürekli gülen oynayan,işin en kolayına kaçan babanın etkisi tartışılmaz tabii…
Ama biri kural koymalı,siz de bilmiyorum ama bizde bu kişi benim…
Merhaba,
İrkildim, düşündüm, çocukluğumu ve çocuğumu kıyasladım ve uzunca sustum…
Ama dayanamadım bu sessizliğe daha fazla ve 4 yıllık suskunluğumu bozup ilk kez sana yazıyorum…
Ders çalışırken bir ara vereyim dedim ve bloglardan birinde senin yazın en üstte duruyordu açıp okudum. Bu yazıya bu saatte, bu günler de rastlaşmam ve okumam da bir tesadüf değil biliyorum.
Duygularım o kadar karışık ki anlatamam. Ama inan bana okkalı bir tokat yemiş kadar oldum.
Bizim babamızda şehir dışında ve 3 saat önce kızım O’nu sayıklayarak uyudu. ‘Babam burda olsaydı satranç oynardık’ diyor. Şimdi önümdeki sis perdesi kalktı (kendi kendime örtüp görmemezlikten gelmeye çalıştığım belki de) Ben yarın kızıma çok daha fazla zaman ayıracağım, kesınlıkle bu bir yemindir.
Bence sevgi tamam ama en fazla emek vermek gerek. Ve onlar çok çabuk büyüyorlar.
Zaten bir kaç yıl sonra biz istesekte onlar bizimle zaman geçirmek istemeyecek belki de..
(sözüm meclisten dışarı)
Yazdıkların beni kalbimden vurdu ve ben şimdi meleğimin koynuna gidiyorum….
Yüreğini ve kalemini seviyorum güzel kadın…
Yüreğine yüreğin kadar yakınım bunu bil… (ne kadar uzak görünsem de)
Teşekkürler…..
İlk Satırın DÜZELTMESİDİR :
Ama dayanamadım bu sessizliğe daha fazla ve 4 yıllık suskunluğumu bozup sana ilk kez yazmak istedim bu yazıyı okuyunca…
Buna hiç içlemeyin çünkü kendimden biliyorum bu saadece sevgi olmayabilir ama o duygularını isimlendiremediği için her iyi duygusuna sevmek diyecek.Kaldı ki babasını cok severse dızınızın dıbınde oldugundan emınlıgınız o derece artacaktır;)
Ben babama annemden daha merhametlıyım daha sevgılıyım yıllar gectı koca kazık oldum evlendım hala boyle. Cunku babam benle her zaman en verımlı vakıtlerını gecırdı ve babam benı daha cok kucakladı daha cok optu.Ayrıca tavırları karakterı ıle annemden cok daha ıyı olabılır bu ne annemı eksık gosterır ne babamı yuceltır herkes aynı aıleden cıkmıyor herkes bır olamıyor.Babalar anne kadar dolu olmadıkları ıcın en verımlı vakıtlerı en ıyı sekılde degerlendırmelerı de cok dogal.
Ama babama duydugum aslında sevgı dııldı yanı az cok esıt dıye bısı yok ben babama hayranım hareketlerıne esıtlıgıne durustulugune edebıne falan..Ondakı de bu ama o henuz sevgıyı ve hayranlıgı kefelere bolusturebılcek yasta dııl.
yanı demem o kı bırakın ıcınız rahat olsun..baba sevgısı hayranlıgı ole bısı kı hata yapamazsın onu uzemezsın ama anne merhamet tımsalıdır anne otorıtenın yumusamıs halıdır o yuzden bunu babadakı kadar hıssedemezsın.
ama anlıyorum anne olarak en cok emegı sarfeden olarak duymak ıstıcegınız bı cumleydı..Evlenınce solıcek
Merhaba, cok uzucu olmus cidden. Bizde bu tip durumlar anne lehine gelisiyor genelde ama kendimi dusunuyorum da ben de babami daha cok severdim. gerci yillar gercikce anneme olan saygim ve anne olduktan sonra da sevgim artti ama neden babam diye sorguladigimda sunlari goruyorum: annem hep kardeslerimle ilgilenmek zorundaydi ben ilk cocugum ve cok yalniz buyudum, ergenlik donemimde cok anlayissizdi, cok bikar, cok kizardi.
Yalniz su anda sevilmek icin bakmiyoruz yavrularimiza. Onlar malimiz da degil ki uzerlerinde rasarruf edelim.. sonuc ne olursa olsun ana bakmadan tum resmi dusunerek yola devam etmek gerekiyor. mevcut durum bu, degistirebiliyorsam ne ala, degistiremiyoesam kabullenip en azindan kendimi yipratmadan yasamaya devam…
Banyoda ya da yatmadan önce yapılan bu itiraflar çok da gerçeklik payı taşımıyor olsa gerek. Kuzenimi bir hafta ben yıkarken ‘sen daha güzel yıkıyorsun abla, sakın öteki ablama söyleme tamam mı?’ derdi, tam tersini de kız kardeşim yıkadığında ona söylerdi. Bence kendinizi yaralamayın, o esnada hissettikleri minnettarlığın boyutunu bu şekilde cümleler kurarak ifade ettiklerini sanıyor olmalılar..
Bence hiç üzülmeyin. Belli ki iyi bir annesiniz. Kız çocukları babaya çok düşkün olurlar birde çocukların fikirleri en ufak konu da bile değişebiliyor. Ben yıllarca babamı daha çok seviyorum diye dolandım ama aslında annemin yeri çok ayrı, şimdi daha iyi anlıyorum.
Yazmadan geçemedim, açıkçası ne yazmak gerektiğini de bilemedim. Sadece o an senin yerine koydum kendimi… Ama ben biliyorum ki sen çok güzel bir annesin. Defdef’in bunu farketmesine de az kaldı:) Sardunya söylemişti bir keresinde yine sana… Çok anlamlı bulmuştum o zaman. Şimdi ondan alıntılayarak ben yazıyorum. “Öpüyorum anne yüreğinden”…
Ne şanslı bir çocuk Defne… Annesinden daha çok sevebildiği bir babası ..Annesini ne kadar sevdiğini tahmin edebilirim. Ve ne babalar var ki , çocuklarını sevgilerine hasret bırakan. Ve ne şanslısın kızına öyle bir baba seçebildiğin için…
Cok net hatirliyorum 8 yaslarindaydim. En cok babami seviyordum. Cunku o bana kizmiyordu, zorlamiyordu, ozgur birakiyordu. Annem ise cok calisiyordu, kati ve kuralciydi. Babami o kadar seviyordum ki onun o zamanlarki sevgilisinin -annemle babam ayridir- yaninda kalip anneme gitmemek icin annemin gozu onunde hungur hungur aglamistim -daha dogrusu aglamisim, hatirlamiyorum, anlattilar-. Tahmin edebilirsiniz cocugunuzun en cok babasini sevmesinden de kotu cocugunuzun babasinin sevgilisini sevmesi. Sonradan anlattiklarinda anneme boyle yaptigim icin cok uzulmustum – o kadar ki bu zamana kadar da kimseyle paylasmamistim- ama sizin postunuzu gorunce kendimi anladim. Ben de tipki Defne gibi cocuktum.
Yillar gecti. Dedigim gibi o gunlerdeki halimi cocuckluk olarak degerlendiriyorum. Sevgiyi salt bir `yumusak davranma` olarak olcen, ve dahasi sevgiyi kiyaslayabilen bir cocukluk. Yillar gecti, o disiplinli anne beni yamacina aldi. Universite sinavlarina calisirken benimle sabahladi, yemek yapti, harcligimi verdi. Ama daha onemlisi bana hep inandi, beni hep sevdi. Gecen sene universiteden birincilikle mezun oldum. Hem universiteyi hem de yuksek lisansi burslu okudum, ve bunlar annemin bana olan sevgisi ve inanci olmasaydi inanin cok zordu.
Su an bu yasimda bana bu soruyu sorsalar kocaman gulerim. Cunku hem annemi hem de babam da ayri ayri seviyorum. Ve ikisini de cok ama cok seviyorum. illa da kiyaslamam gerekirse anne sevgisi agir basiyor desem yeridir
Bu videoyu izleyin. Sizin durumun tam tersi. Yine de eminim sizi de benim kadar gukdurecektir. Guzel Defnede cocuk videodaki guzel kiz da cocuk. Hem ne fark ederki kim daha cok sevilmis. Ne guzel kiziniz bir yerlerden sevmeyi ogrenmeye baslamis. Sevgi bulasicidir, buyur :
http://www.youtube.com/watch?v=KWFfDyupGpQ
Bu duyguyu çok iyi biliyorum.Benim çocuklarım baba diye ağlarlardı.Çok üzerdi beni kreşe başladıklarında öğretmeni bana çocuklar babalarını çok seviyorlar demişti.Belliki okulda da böyle ağlamışlardı.Bir yanım seviniyor babalarıyla olan güzel ilişkilerine bir yanımda tabiiki neden diyordu.Babalar daha sakin kalmayı başarabiliyorlar çünkü,çocuk annenin bütün hallerini görüyor..Zamanla geçiyor çocuklarda anlıyor…
ah be tubacım, sevsin. Sevdiği babası güzelim. Üzülünecek hiiç bi şey yok, bizde de durum aynı. bi kere bunlar kız, e bi de babaları da çok sevilesi yapacak bi şey yok
Aman bırak sevsin. Şapşal şey.
Haftasonu yeni bir programa başlıyormuşsun ya, bak gör akşamları nasıl yapışacak bacaklarına.
Aslında bu gerçek bir itiraf değil. Üzülmesi gereken biri varsa eğer bu da maalesef ki baba.
Tecrübeyle sabittir, inan bana… Takılma 
Senin duyduğundan veya dolaylı olarak sana bu cümlesinin aktarılacağından emin olduğundan söz de senden intikam almak için sarf ettiği bir cümle bu
Babanın neden üzülmesi gerektiğini anlamadım?
Sana bir sır vereyim mi ? ben de annemi daha çok seviyorum.
Elbette babamı da çok seviyorum ama anneyi biraz daha fazla. Kardeşim de babamı sever mesela benim aksime.. Her çocuğun bi tık daha fazla sevdiği bir ebeveyni oluyo be Tuğbacım
sende de öyle değil mi ?
kızlar babalarına düşkün olurmuş, öyle diyorlar benimde kızım var ama o pek düşkün değil, yanlız babasından bir şey isteyeceği zamanlarda bir den pek bir düşkün olur istediği olana kadar ayrılmaz arkasından en çok onu sever
Bence hiç takılma bir çocuk için annenin yerini hiç bir şey tutamaz, çok sevdiğini anlatmak istemiştir babasına, kendince bir ölçü olsun diye de annemden çok demiştir, sen gel takma kafana 