Başlayıp da yarım bıraktığım öyle çok şey vardır ki benim.
Şımarıklıktan başlanıp yarım kalan hobilerim gibi.
Heyecanla başlayıp, bir an paniğe kapılıp bıraktıklarım gibi.
Panikle başlayıp, korkup kaçtıklarım gibi…

İstedim ki, bu kez yarım kalmış olmasın.
Başladım, yazdım, hakkını da verdim (naçizane) demek istedim.
Başladığım işin bir de bitiş noktası olsun istedim.

5 yıldır yazıyorum.
5 yıl olmuş. BEŞ YIL!

Bugün blogu kitap yaptırdım.
Her yıla 1 kitap düştü.
Her bir kitabın önüne bir not düştüm.
Öyle çok anlatmışım, öyle uzun cümleler kurmuşum ki.
Okurken kendimden sıkıldım bazen.
Bazı yazdıklarımı hatırlamadığımı farkettim.
Okurken bir parmak şıklatma sesiyle geliverdi kimisi yeniden hafızama.
Bazı çektiğim kareleri ilk kez görüyormuş gibi baktım.
Kendi yazdıklarıma bazı bazı çok güldüm. Defdef’in de okurken güldüğünü hayal ettim.
Buruldum bazen. Çok özel birşey bu. Bu blog. Bu anlattıklarım.
İnsan kendine “aferin” der mi? Dermiş.
Onca şeyi yazdığım için bir aferin bana. Kızımdan bana…

Pek duygusalım bugünlerde. Öyle işte…

Özetle,
Blogun son sayfasına “THE END” yazmak istiyorum müsaadenizle…
Kızmamanız ümidiyle…

Mailleşmeler devam.

Sevgiyle kalın…

Tugba